انا مظلوم حسین

امشب ، دامان ذهنم از تصاويرعطرناكي سرشار است كه همه بوي محرّم دارند ...

اسب سوار غريبي را در حاشيهانديشه ام مي بينم كه در كوچه هاي كوفه ، به دنبال امواج گمشده آدمهاي مي گردد، ودر خلوت خيابانهاي عشق در جستجوي پرچم هاي بيعت است. مي پرسم : فرزند عقيل ؟! مسلممي گويد: آري ، منم ! و من خويشتن را به دامن غربتش مي افكنم . هاي هايم را بردستهايش جاري مي كنم كه مي گويد: برخيز! ...

پاي نامه 140 هزار امضا بود
نوشته بود: بشتاب! ما چشم به راه تو هستيم
نوشته بود: براي آمدنت آماده ايم و ديگربا واليان شهر نماز نمي خوانيم
نوشته بود: ميوه ها رسيده و باغ ها سبزشده.منتظرت هستيم
نامه در دستهايش، وسط بيابان
روبروي سپاهي که راهش را بسته بودندايستاد:
کسي را کشته ام خونش را بخواهيد؟ مالي رابرده ام؟کسي را زخمي کرده ام؟
بي دليل هلهله کردند.
گفت: مردم کوفه مرا دعوت کرده اند، ايننامه ها...
صداهاي بي معني و نامفهوم در آوردند تاصدايش نرسد.
جلوتر آمد تا صورتهايشان را ببيند وناگهان ساکت شد:
شبث بن ربعي؟! حجار بن ابجر؟! قيس بناشعث؟!
اسم ها همان اسمهاي پاي نامه ها بود ...

کوچه بود و ازدحام سکوت؛
کوچه بود و مسافری غمگین؛

با نگاهی از ستاره ها لبریز، تکیه داده به دیوار تنهایی
مرد، خسته از نبردی سخت، با تمام غربتش اندیشید:
وایِ من! اگر با او نیز چنین کنند، چه خواهد شد؟!
دیروز، همه با او بودند و امروز، حتی کوچه های خالی او

را همراهی نمی کردند ...