همانهایی که هیچ نمیگفتند
اما یکدنیا معرفت بودند ...
یادشان بخیر مردانی که به عشق امام رضا
بدونبضاعت و توشه روانه مشهد میشدند
چقدربه دل می نشست وقتی مشهدی صداشون میکردیم ...
یادشانبخیر مردانی که با زبان روزه درو میکردند
دستشانبه داس بود و دهانشان به روزه ...
یادشانبخیر پسرانی که هیچگاه مادر را بدون روسری ندیدند
یادشانبخیر مردانی که حتی اگر دزدی هم میکردند
اماحتی " تو بمیری " کسی را دروغنمیخوردند ...
یادشانبخیر عروسهایی که تا روز عروسی ، داماد آنها را نمی دیـــد
و ازنام دامــــاد هم حیــــا میکردنـــد ....
یادشبخیر مادر که هیچگاه بدون بسم الله و صلوات
درکیسه آرد را باز نمیکـــرد ...
یادشبخیر صلوات نامه هنگام خروس خوان ، بیداری سحرگاهان
دور همنشستن ، هل پستی کردن بلــــوط ، هم نشینی و همــــدلی ،
یا همخندیدن ، به درد هم رسیدن ، آهنگ دل نشینی برزگری هـــیاران
شمردنکیل های گندم و جو با نام امامان ، مبارک دانستن برکت و ....
یادشبخیر نجابت ها ، صداقت ها ، محبت ها ، نصیحت ها ،
دلسوزیها ، دلداری ها ، متلها ، چنه چنه ها ، خنـــده ها و شـــوخی ها و .....
خداکند در این دوران زندگی ماشینی
اینارزشهای والای انسانی
در" وارگــــه انســـانیت " جا نمـــاند ...
برچسب:
نویسنده: سیدسعیدبهروز