یکی از آرایه های ادبی در کلام «جناس خط» است، یعنی اینکه پایه های جناس اگر بی نقطه و نشانه های املایی نوشته شوند ، خط و شمایلی یکسان داشته باشند ، مانند این نامه شگفت و شیرین امام به معاویه که همه واژه های آن دوتا دوتا این گونه اند .
غَرَّکَ عِزُّکَ ، فَصارَ قِصارُ ذلِکَ ذُلُّکَ
فَاخْشَ فاحِشِ فِعْلِکَ فَلَعَلَّکَ تُهدأ بِهذا
فریب جاه خوردی و کم ترین پیامد آن این شد که خوار گشتی
پس از تباهی بپرهیز ، شاید از این راه به راه آیی .«1»
شگفتی و شیرینی این سخن آن گاه آشکار تر می شود که به یاد آوریم در آن روزگاران ، خط عربی نقطه و دیگر نشانه های املایی را نداشته و این گونه واژه ها یکسان نوشته می شده اند.«2»
..........................................
1. محمدی ری شهری ، محمد و دیگران ، موسوعة الامام علی ، ج 10 ، ص 279
برچسب:
نویسنده: سیدسعیدبهروز