گاهی دلمان پیر استسلانه سلانه برمیگرددتا سر پیچ گذشتهتا سر خطِّ بی نقطهتا پایان تاریکیانتهای سکونآغاز اغتشاشو پوسیدن را تفسیر میکند فقط گاهی دلمان پیر است

من آن رندِخراباتم ؛که از عشق تو مهجورم؛من آن عاشق ،من آن شیدایِ دیوانهکه با یادت گیج و حیرانم؛من آن رسوا به عشق ورزی،که از بغضم ،دلا خون است،نمیدانم!!!گُنَه کارم؛خطاکارم!!یا یک نادانم!!!دل را پای که دادم من؟؟نمیدانم!!!شیدای شهر آشوبم؟!یا پایبندِ ایمانم!فقط دانم،تــــو را دارم!تـــــو را تنها تمنایم!

نمیدانی چه خوش میگذرد! میهمانی را میگویم که هرشب در دلم برپاست موسیقی،رقص، خوردنی و آشامیدنی پایکوبی مهیاستی غصه هایم همه دعوتندNov 20, 2011

مرا با عشق جمع برداری مکنمن بی جهت تر از آنم که احساس شوم

هیچ سنجابی بخاطر پوست گران قیمت خود خوشبخت نشده است . . .

خاطرات خیلی عجیبند... گاهی اوقات می خندیم به روز هایی که گریه میکردیم و گاهی گریه می کنیم به یاد روز هایی که می خندیدیم.

در این دنیا فقط دو تراژدی وجود دارد:یکی آنست که آنچه را که می خواهیم بدست نیاوریم و دیگری آنست که آنچه را که نمی خواهیم بدست بیاوریم

"اگر معنای عشق را می فهمم، همه به خاطر توست."

ساعتها را بگذارید بخوابند! بیهوده زیستن را نیاز به شمردن نیست.

نصف اشتباهاتمان ناشی از این است کهوقتی که باید فکر کنیم ...احساس می کنیمو وقتی که باید احساس کنیم فکر می کنیم

یاد من باشد که تنهاییم را برای خودم نگه دارم ،. و بغض های شبانه ام را برای کسی بازگو نکنم. تا ترحم دیگران را با اظهار علاقه اشتباه نگیرم. یاد من باشد که فقط برای سایه ام بنویسم

در دردها دوست را خبر نکردن ، خود نوعی عشق ورزیدن است!

دو بیگانه ی همدرداز دو خویشِ بیدردبا هم نزدیک ترند . . .

دنیای منپر از دستهایستکه خسته نمی شونداز نگه داشتننقاب ها . . . !

سر درد…دردسر..سر درگم..سر گیجه..سر به هوا..چقدر “سر” به سرم می گذارند..دقیقه های سرد بی تو.مرا به تو هیچ تملکی جز این نیست..که همواره دلم..برای “مهربانیت” تنگ می شود.

زندگی شما مثل یک کتاب است،صفحه عنوان نام شماست.مقدمه ی آن،معرفی شما به دنیاست. صفحات آن، گزارش روزانه تلاش ها، کوشش ها،لذت ها و یأس های شما هستند . هر روز افکار و اعمال شما در کتاب زندگی تان ثبت می گردد. هر ساعت تاریخچه ای به وجود می آید که باید برای همیشه باقی بماند. روزی فرا می رسد که کلمه پایان ر...

همين لحظه از خدا تشكر كنيمبخاطر نفسي كه بهمون هديه دادهالان بگو حالت چطوره؟بهتر شدي؟حس خوبي بود نه؟

خدايا دلم گرفته نميدانم از چه يا از كه؟

سيب سرخي را به من بخشيد و رفتساقه ي سبز دلم را چيد و رفتعاشقي هاي مرا باور نكردعاقبت به عشق من خنديد و رفتاشك در چشمان سردم حلقه زدبي مروت گريه ام را ديد و رفتچشم از من كند و دل از من بريدحال بيمار مرا فهميد و رفتباغم هجرش مدارا ميكنمگرچه بر زخمم نمك پاشيد و رفت...

آنان که باافکاری پاک و فطرتی زیبا در قلب دیگران جای دارند را هرگز هراسی از فراموشی شدن را نیست چرا که جاودانند